ندارد ، از اموال خودتان مقدارى جمع‌آورى كنيد و به او بدهيد تا در اين گونه موارد از آن كمك بگيرد ، آنها اين كار را كردند و آن مال را نزد پيامبر آوردند ، پس اين آيه نازل شد : « قل لا اسئلكم عليه اجرا الا المودة فى القربى » يعنى براى ايمان و قرآن قيمتى نمىخواهم ، يعنى روزى و مالى نمىخواهم مگر اينكه پس از من حق خويشان مرا ادا كنيد . از اين سخن ، چيزى در دلهاى آن قوم واقع شد و گفتند : از آنچه در دست ما بود اظهار بى نيازى كرد ، مىخواهد ما را به دوستى خويشان خود پس از خود وادار كند ، سپس بيرون رفتند ، جبرئيل نازل شد و به پيامبر خبر داد كه اين قوم تو را در آنچه به آنان گفتى متهم كردند ، پيامبر نزد آنان كس فرستاد و آنان آمدند و به آنان گفت : شما را به خدا و آنچه شما را به دين خود هدايت كرد ، سوگند مىدهم آيا شما مرا در آنچه راجع به خويشانم گفتم ، متهم مىكنيد ؟ گفتند : نه يا رسول اللّه ، تو نزد ما راستگو و نيك هستى ، و اين آيه نازل شد : « ام يقولون افترى على اللّه كذبا يا مىگويند بر خدا دروغ بسته است » آن قوم همگى برخاستند و گفتند : يا رسول اللّه ما تصديق مىكنيم كه تو راستگويى ولى در دل ما چيزى وارد شد و آن را به زبان آورديم و اينك از خدا طلب آمرزش مىكنيم و به او توبه مىكنيم ، در اين حال اين آيه نازل شد : « و هو الذى يقبل التوبة عن عباده و او كسى است كه از بندگانش توبه را مىپذيرد . » 836 - همين مضمون با سند ديگرى نيز نقل شده است . 837 - عن أبي أمامة الباهلي قال : قال رسول اللّه ( ص ) : إنّ اللّه خلق الأنبياء من أشجار شتى و خلقت أنا و علي من شجرة واحدة ؛ فأنا أصلها و علي فرعها ، و الحسن و الحسين ثمارها ، و أشياعنا أوراقها ، فمن تعلّق بغصن من أغصانها نجا ، و من زاغ هوى و لو أنّ عبدا عبد اللّه بين الصفا و المروة ألف عام ثمّ ألف عام ثم ألف عام حتّى يصير كالشنّ البالي ثمّ لم يدرك محبّتنا أكبّه اللّه على منخريه في النار . ثمّ تلا ( قل لا أسألكم عليه أجرا إلّا المودّة في القربى ) .